Dalam perbincangan awam, istilah UAS, UAV, UCAV dan dron mini sering digunakan seolah-olah membawa maksud yang sama. Hakikatnya, istilah-istilah ini merujuk kepada perkara yang berbeza dari segi sistem, platform, fungsi, saiz dan peranan di medan pertempuran.
Perbezaan ini penting kerana perang moden semakin banyak bergantung kepada sistem tanpa pemandu. Aset seperti ini bukan lagi sekadar alat pemerhatian, tetapi sudah menjadi sebahagian daripada cara tentera mengesan musuh, menilai keadaan medan, menyelaras tembakan dan melaksanakan serangan tepat.
Bagi masyarakat awam, memahami istilah yang betul dapat mengelakkan kekeliruan apabila membaca laporan pertahanan atau berita konflik antarabangsa. Tidak semua “dron” mempunyai peranan yang sama. Ada yang sekadar memerhati, ada yang membawa penderia (sensor) canggih, ada yang direka untuk menyerang, dan ada pula yang digunakan oleh unit kecil berhampiran barisan hadapan.
UAS sebagai istilah payung
Istilah paling luas ialah UAS, iaitu Unmanned Aircraft System atau sistem pesawat udara tanpa pemandu. UAS bukan merujuk kepada pesawat yang terbang semata-mata. Sebaliknya, ia merangkumi keseluruhan sistem yang membolehkan pesawat tanpa pemandu itu dikendalikan.
Dalam sesebuah UAS, pesawat tanpa pemandu (Unmanned Aerial Vehicle, UAV) hanyalah satu komponen. Sistem penuh boleh merangkumi pesawat, stesen kawalan darat, pengendali, pautan komunikasi, antena, perisian kawalan, sistem navigasi, penderia, bateri atau bahan api, serta komponen sokongan lain yang diperlukan untuk menjayakan sesuatu misi.
Ini selari dengan takrifan Pentadbiran Penerbangan Persekutuan Amerika Syarikat (Federal Aviation Administration, FAA), yang menjelaskan bahawa UAS ialah pesawat tanpa pemandu bersama peralatan yang diperlukan untuk operasi pesawat itu secara selamat dan cekap. Dalam erti kata lain, UAS ialah sistem lengkap, bukan sekadar “dron” yang dilihat terbang di udara.
Jika sebuah dron tentera sedang beroperasi di medan perang, dron itu hanya bahagian yang kelihatan. Di belakangnya terdapat operator, stesen kawalan, sistem komunikasi, perisian, penderia dan rangkaian sokongan yang membolehkan maklumat dihantar dan arahan diterima.
UAV, asas pesawat tanpa pemandu
Dalam penggunaan umum, UAV merujuk kepada platform udara yang terbang tanpa juruterbang di dalam pesawat. Ia boleh dikawal dari jauh, diterbangkan secara separa autonomi atau diprogramkan untuk melaksanakan misi tertentu.
Perbezaan paling mudah ialah UAS merujuk kepada keseluruhan sistem, manakala UAV merujuk kepada pesawat yang terbang dalam sistem itu. Dengan kata lain, UAV ialah sebahagian daripada UAS.
Dalam operasi ketenteraan, UAV banyak digunakan untuk perisikan, pengawasan dan peninjauan (Intelligence, Surveillance, and Reconnaissance, ISR). Peranannya termasuk memantau kawasan musuh, mengesan pergerakan, mengenal pasti sasaran, memantau sempadan, membantu tembakan artileri, melaksanakan rondaan maritim dan menyokong operasi darat.
UAV juga boleh membawa pelbagai muatan mengikut saiz dan tujuan misi. Muatan itu boleh terdiri daripada kamera elektro-optik, penderia inframerah, radar, alat komunikasi, sistem penanda sasaran atau sistem peperangan elektronik. Sesetengah UAV turut boleh dikonfigurasi untuk membawa senjata, tetapi tidak semua UAV ialah pesawat tempur.
RQ-4 Global Hawk sering menjadi rujukan utama. Diklasifikasikan sebagai aset HALE (High Altitude Long Endurance), pesawat bersaiz besar ini direka dan digunakan semata-mata untuk misi perisikan, pengawasan, dan peninjauan (ISR) di peringkat strategik. Ia mampu terbang pada altitud yang amat tinggi merentasi jarak benua bagi mengumpulkan data radar dan imej beresolusi tinggi untuk tempoh yang panjang, tanpa membawa sebarang sistem persenjataan.
Dalam ruang lingkup operasi taktikal yang lebih kecil, Boeing Insitu ScanEagle menonjol sebagai contoh UAV pemantauan yang amat berkesan. Keunikan sistem ini terletak pada kaedah pengoperasiannya yang tidak memerlukan landasan; ia dilancarkan ke udara menggunakan sistem pelancar catapult pneumatik (berfungsi seakan-akan lastik) dan ditangkap semula menggunakan sistem cangkuk khusus. Fokus utamanya adalah untuk menyediakan keupayaan pemantauan berterusan bagi operasi maritim dan darat, menyalurkan maklumat masa nyata terus kepada stesen kawalan.
Bagi senario taktikal di barisan paling hadapan, RQ-11 Raven merupakan contoh terbaik untuk kategori UAV mini. Sistem ini dilancarkan secara balingan tangan (hand-launched) dan dikendalikan oleh unit-unit kecil tentera darat. Fungsi utamanya tertumpu kepada tinjauan jarak dekat untuk memantau keadaan sekeliling, menilai laluan, dan mengesan ancaman musuh yang berhampiran. Platform ini memfokuskan sepenuhnya kepada keupayaan pemerhatian ringkas dan tidak memiliki sebarang kemampuan untuk melakukan serangan.
Ini menunjukkan bahawa UAV bukan sekadar “dron kamera”. Ia boleh menjadi platform pemantauan, pengesanan sasaran, penghantaran maklumat masa nyata dan, jika dikonfigurasi dengan senjata, platform serangan tepat.
UCAV sebagai UAV tempur
UCAV bermaksud Unmanned Combat Aerial Vehicle, atau pesawat tempur tanpa pemandu. Perbezaan utama UCAV dengan UAV biasa terletak pada tujuan reka bentuk dan peranan operasinya.
UAV boleh digunakan untuk pelbagai misi, termasuk misi tidak bersenjata. UCAV pula merujuk kepada UAV yang direka, dibangunkan atau dikonfigurasi untuk misi tempur. Peranannya boleh merangkumi serangan udara-ke-darat, serangan terhadap sasaran bernilai tinggi, sokongan kepada pasukan darat, operasi maritim dan, bagi sesetengah sistem, misi udara-ke-udara.
Secara mudah, semua UCAV ialah UAV, tetapi bukan semua UAV ialah UCAV. Sesebuah UAV boleh digunakan hanya untuk tinjauan atau pengawasan. Namun apabila sistem itu direka dan digunakan untuk membawa senjata serta melaksanakan serangan, ia berada dalam kategori UCAV.
Contoh UCAV yang paling menonjol dan terbukti berkesan dalam pelbagai konflik moden ialah Bayraktar TB2. Walaupun ia merupakan platform MALE (Medium Altitude Long Endurance) yang mempunyai keupayaan pemantauan yang baik, TB2 diklasifikasikan sebagai UCAV kerana ia dibina khusus untuk melaksanakan misi serangan tepat. Pesawat ini dilengkapi dengan titik beban (hardpoints) di bawah sayapnya bagi membawa peluru pintar berpandukan laser buatan Turki, khususnya MAM-L dan MAM-C. Reputasinya terbina melalui keupayaan memusnahkan aset darat musuh seperti sistem pertahanan udara dan kereta kebal dari jarak jauh.
Pada skala dan keupayaan yang lebih besar, terdapat UCAV strategik seperti Bayraktar AKINCI. Platform ini mewakili evolusi pesawat tanpa pemandu tempur yang mampu membawa muatan senjata jauh lebih berat, mencecah 1,500 kilogram. Dengan altitud operasi 30,000 kaki dan kebolehan membawa peluru berpandu udara-ke-udara serta pelbagai bom panduan pintar jarak jauh, AKINCI direka untuk mengambil alih sebahagian daripada misi serangan yang lazimnya dilakukan oleh pesawat pejuang pejuang konvensional.
Satu lagi contoh sistem bersenjata besar ialah MQ-9 Reaper. Menurut Tentera Udara Amerika Syarikat, MQ-9 digunakan terutamanya sebagai aset pengumpulan perisikan dan secara sekunder terhadap sasaran dinamik. Pesawat ini turut boleh melaksanakan misi ISR, sokongan udara rapat, serangan tepat dan pemantauan sasaran. Spesifikasi yang dinyatakan termasuk sayap 20.1 meter, berat maksimum berlepas 4,760 kilogram, muatan 1,701 kilogram dan jarak 1,000 batu nautika. MQ-9 juga boleh membawa peluru berpandu Hellfire dan beberapa jenis bom berpandu.
Secara amnya, UCAV jauh lebih besar, kompleks, dan mahal berbanding dron tinjauan biasa. Ia menuntut infrastruktur kawalan, rantaian logistik senjata, serta prosedur operasi yang sangat ketat, menjadikannya aset taktikal dan strategik yang penting untuk mengubah keseimbangan kuasa di medan pertempuran moden.
Dron mini sebagai aset taktikal jarak dekat
Dron mini berada pada skala yang jauh lebih kecil berbanding UAV MALE atau UCAV besar. Dalam pengelasan yang dirujuk oleh Joint Air Power Competence Centre, NATO membahagikan UAS kepada beberapa kelas. Class I merangkumi sistem mikro, mini dan kecil; Class II merangkumi sistem taktikal bersaiz sederhana; manakala Class III merangkumi sistem MALE dan HALE.
Bagi pembaca awam, dron mini boleh difahami sebagai platform kecil yang lebih dekat dengan kegunaan taktikal unit hadapan. Ia biasanya digunakan untuk tugas jarak dekat, seperti melihat kawasan di hadapan kedudukan sendiri, memerhati pergerakan musuh, memeriksa bangunan, meninjau parit, memantau laluan dan membantu pasukan darat membuat keputusan segera.
Kelebihan utama dron mini ialah saiznya kecil, lebih mudah dibawa, kosnya lebih rendah dan boleh digunakan dengan cepat. Ia memberi keupayaan udara kepada unit kecil tanpa perlu menunggu aset udara besar seperti helikopter, pesawat peninjau atau UAV bersaiz besar.
Namun, dron mini juga mempunyai had yang jelas. Ketahanan penerbangannya biasanya lebih pendek, muatannya lebih kecil dan jarak operasinya lebih terhad. Ia juga lebih mudah dipengaruhi cuaca buruk, gangguan isyarat dan peperangan elektronik.
FPV sebagai contoh dron mini di barisan hadapan
Antara contoh dron mini yang paling banyak dibincangkan dalam konflik semasa ialah dron FPV, iaitu First-Person View. FPV bermaksud pengendali melihat paparan kamera dron secara langsung melalui gogal atau skrin, seolah-olah berada di dalam dron itu.
Dalam bentuk asas, sistem FPV biasanya terdiri daripada kuadkopter kecil, kamera, alat kawalan, pemancar video, bateri dan paparan untuk pengendali. Di medan perang, dron FPV digunakan untuk tinjauan jarak dekat, pemerhatian parit, pemeriksaan bangunan, pengesanan kenderaan, pemantauan laluan dan serangan terhadap sasaran taktikal.
Dalam konteks perang Ukraine, Center for Strategic and International Studies menjelaskan bahawa dron FPV menjadi antara platform paling biasa di medan tempur. Kos puratanya dinyatakan sekitar AS$200 hingga AS$1,000, dengan jarak lazim sekitar lima hingga 15 kilometer. Angka ini perlu difahami sebagai contoh dalam konteks perang Ukraine, bukan spesifikasi tetap bagi semua dron FPV.
Sebagai perbandingan skala, dron FPV komersial seperti DJI Avata 2 mempunyai berat sekitar 377 gram, masa penerbangan maksimum sekitar 23 minit dan jarak penerbangan maksimum 13 kilometer dalam keadaan ujian terkawal. Spesifikasi ini menunjukkan betapa besarnya jurang antara dron mini dengan UAV atau UCAV bersaiz besar.
Dron FPV mempunyai kelebihan dari segi kos, kelajuan penggunaan dan kesesuaian untuk operasi unit kecil. Namun, ia tidak boleh disamakan dengan UAV besar atau UCAV. Peranan FPV lebih dekat kepada keperluan taktikal segera di barisan hadapan, bukan operasi udara jarak jauh atau misi strategik.
Perbezaan dari segi peranan di medan perang
Perbezaan antara UAS, UAV, UCAV dan dron mini boleh difahami melalui peranan masing-masing. UAS ialah sistem lengkap yang membolehkan operasi pesawat tanpa pemandu dijalankan. UAV ialah pesawat tanpa pemandu yang menjadi komponen udara dalam sistem itu. UCAV ialah UAV yang membawa peranan tempur. Dron mini dan FPV pula ialah platform kecil yang digunakan untuk tugas taktikal jarak dekat.
UAV lazimnya memberi kelebihan dari segi pemerhatian, pengawasan dan pengumpulan maklumat. Ia membantu pasukan tentera melihat lebih jauh daripada jarak penglihatan biasa. UCAV pula menambah keupayaan serangan tepat tanpa meletakkan juruterbang di dalam pesawat. Dron mini pula membawa keupayaan udara ke peringkat unit kecil, termasuk platun atau seksyen di lapangan.
Perbezaan ini penting kerana istilah “dron” terlalu umum. Dalam satu laporan, dron boleh merujuk kepada kuadkopter kecil yang dibawa dalam beg galas. Dalam laporan lain, istilah yang sama boleh merujuk kepada pesawat tanpa pemandu bersaiz besar yang mampu terbang lebih 20 jam dan membawa senjata berpandu.
Tanpa istilah yang tepat, pembaca mudah menyamakan semua sistem ini walaupun kemampuan, kos, saiz dan peranannya sangat berbeza.
Mengapa istilah ini penting kepada rakyat Malaysia
Bagi rakyat Malaysia, memahami perbezaan istilah ini penting kerana isu dron semakin kerap muncul dalam berita pertahanan, keselamatan sempadan, konflik antarabangsa dan pembangunan industri tempatan. Dron bukan lagi sekadar alat rakaman udara atau hobi. Dalam konteks ketenteraan, ia sudah menjadi sebahagian daripada sistem pengesanan, pemantauan dan serangan.
Pemahaman yang betul juga membantu masyarakat menilai sesuatu berita dengan lebih tepat. Apabila sesuatu negara dilaporkan memperoleh UAV, itu tidak semestinya bermaksud negara tersebut membeli dron tempur. Apabila sesuatu sistem disebut UCAV, itu membawa maksud ia mempunyai peranan tempur yang lebih jelas. Apabila laporan menyebut FPV, ia biasanya merujuk kepada platform kecil yang digunakan secara dekat dengan medan hadapan.
Dengan memahami perbezaan ini, pembaca dapat melihat bahawa perang moden bukan sahaja ditentukan oleh aset besar dan mahal. Sistem kecil, murah dan pantas juga boleh memberi kesan besar, terutamanya apabila digunakan dalam jumlah yang banyak dan disokong oleh maklumat masa nyata.
Jika dirumuskan secara mudah, UAS ialah keseluruhan sistem pesawat udara tanpa pemandu. UAV ialah pesawat tanpa pemandu yang terbang dalam sistem itu. UCAV ialah UAV yang direka atau dikonfigurasi untuk misi tempur. Dron mini dan FPV pula ialah platform kecil yang digunakan untuk tugas taktikal jarak dekat.
UAV memberi mata dan telinga kepada pasukan tentera. UCAV memberi keupayaan serangan tanpa juruterbang di dalam pesawat. Dron mini dan FPV pula membawa kuasa udara terus ke peringkat anggota di barisan hadapan.
Perbezaan ini bukan sekadar istilah teknikal. Ia mencerminkan perubahan besar dalam medan pertempuran moden, apabila maklumat, kelajuan, kos rendah dan keupayaan bertindak dalam masa nyata semakin menentukan kejayaan sesuatu operasi. – airtimes.my
