Amerika Syarikat menghentikan serangan ke atas Iran setelah dua minggu konflik terbaru antara kedua-dua negara menghangatkan situasi di Teluk Parsi.
Perkembangan mutakhir ini jelas memperlihatkan pendekatan yang berubah-ubah oleh Presiden Donald Trump dalam menguruskan krisis tersebut.
Pada satu ketika beliau mengancam untuk melancarkan ‘serangan besar-besaran’, namun kemudiannya mengumumkan penangguhan operasi ketenteraan bagi memberi ruang kepada rundingan diplomatik.
Perubahan pendirian ini menimbulkan persoalan sama ada ia merupakan strategi diplomasi yang tersusun atau sekadar helah politik untuk meningkatkan tekanan terhadap Tehran.
Trump sejak awal konflik sering memberikan gambaran bahawa perang akan berakhir dalam tempoh singkat.
Beliau beberapa kali menyatakan operasi hanya memerlukan beberapa hari atau minggu sebelum objektif Amerika Syarikat dicapai.
Namun, setiap kali tempoh tersebut berlalu, sasaran masa baharu pula diumumkan.
Corak ini menunjukkan pentadbiran Washington cuba mengekalkan persepsi bahawa Amerika Syarikat masih mengawal keadaan walaupun realiti di medan jauh lebih kompleks.
Ancaman serangan besar-besaran yang kemudiannya ditangguhkan juga boleh dilihat sebagai taktik psikologi.
Dengan mewujudkan ketidakpastian terhadap tindakan, Washington berharap kepimpinan Iran akan terdorong kembali ke meja rundingan tanpa perlu melaksanakan operasi ketenteraan berskala besar.
Pendekatan itu turut disokong dengan kenyataan bahawa Iran dikatakan lebih serius untuk berunding selepas Amerika Syarikat menghentikan sementara serangan.
Tindakan Tehran menghentikan serangan balas sepanjang Washington menghentikan sementara operasi menunjukkan kedua-dua pihak sebenarnya masih membuka ruang kepada penyelesaian diplomatik.
Namun demikian, episod memorandum persefahaman yang gagal sebelum ini membuktikan bahawa kepercayaan antara kedua-dua negara masih amat rapuh.
Sebarang insiden kecil di Selat Hormuz berpotensi mencetuskan semula konflik bersenjata dalam tempoh yang singkat.
Di sebalik strategi luar negara itu, Trump turut berdepan tekanan politik yang semakin meningkat di dalam negara.
Tinjauan pendapat menunjukkan sokongan rakyat Amerika Syarikat terhadap perang dengan Iran merosot selain kritikan terhadap pentadbiran Trump menangani konflik.
Situasi ini jauh berbeza berbanding Perang Vietnam yang mengambil masa enam tahun sebelum rakyat menghentam penglibatan tentera di Indochina.
Keadaan tersebut memberikan isyarat jelas bahawa rakyat Amerika Syarikat semakin enggan melihat negara mereka terlibat dalam konflik luar yang berpanjangan.
Pengalaman pahit di Iraq dan kemudian Afghanistan menjadikan rakyatnya lebih berhati-hati terhadap sebarang peperangan baharu.
Mereka lebih cenderung menyokong rundingan diplomatik serta sekatan ekonomi berbanding penggunaan kuasa ketenteraan.
Selain faktor keselamatan, kebimbangan terhadap ekonomi turut mempengaruhi sentimen awam.
Sebarang gangguan di Selat Hormuz boleh menjejaskan bekalan minyak dunia, meningkatkan harga bahan api dan memberi tekanan kepada kos sara hidup rakyat Amerika Syarikat.
Washington juga sedar bahawa peperangan yang berlarutan boleh mengheret lebih banyak negara ke dalam konflik serantau.
Risiko serangan siber, ancaman terhadap aset tentera Amerika Syarikat di Timur Tengah serta kemungkinan konflik yang lebih besar menjadi antara kebimbangan utama.
Justeru, perubahan nada Trump daripada ancaman kepada diplomasi mungkin bukan semata-mata bertujuan mencapai keamanan, tetapi juga untuk mengurangkan tekanan politik domestik menjelang perkembangan politik yang lebih besar.
Dalam masa sama, pentadbiran Washington berusaha mengekalkan imej bahawa Amerika Syarikat tidak berundur kerana kelemahan, sebaliknya menghentikan operasi atas dasar memberi peluang kepada diplomasi.
Naratif ini penting bagi memastikan kredibiliti sebagai kuasa besar tidak terjejas.
Kesimpulannya, strategi Trump terhadap Iran memperlihatkan gabungan tekanan ketenteraan, perang psikologi dan diplomasi paksaan.
Ancaman serangan dijadikan alat tawar-menawar untuk memaksa Iran menerima syarat Amerika Syarikat tanpa perlu melancarkan peperangan penuh.
Namun, kejayaan strategi tersebut masih bergantung kepada sejauh mana kedua-dua pihak benar-benar bersedia mencapai kompromi.
Jika rundingan terus menemui jalan buntu, konflik ini berisiko kembali memuncak, sekali gus membuktikan bahawa menghentikan sementara operasi ketenteraan hanyalah sebahagian daripada strategi Washington dan bukannya penamat kepada krisis Iran-Amerika. -airtimes.my
